دکتر محمدجعفر قائمپناه، امروز 22 مهر 1404، در همایش سالیانه انجمن علمی روانپزشکان ایران اظهار کرد: شهید بلخی میگوید، «همه خردمندان عالم هستی با چالش مواجه هستند». حضور در این جمع برای سخن گفتن از چیزی است که در جان ما ریشه دارد، وطنمان ایران.
وی افزود: ما فرزندان سرزمینی هستیم که چون مادری پیر اما استوار، ما را در دامن رنجها و شادیهایش هزاران سال پرورده است. او در طوفانها خم شده، اما نشکسته؛ ایران، این مادر نجیب امروز بیش از هر زمان دیگری به فرزندان آگاه خود نیاز دارد، مخصوصا به پزشکان روان.
معاون اجرایی رئیسجمهور تصریح کرد: اگر پزشکان در دوران جنگ، تنهای مجروح را درمان کردند، امروز این شما هستید که باید روانِ زخمیِ کثیری از فرزندان این سرزمین را التیام دهید.
دکتر قائمپناه با اشاره به مهاجرتها، فشارهای اجتماعی، فرسودگی امید، گفت: روانشناسان نگهبانان امیدند؛ هر جلسهی درمانی میتواند مانند نوازش مادری باشد بر پیشانی کودک.
وی با تأکید بر اینکه سلامت روان نباید در نهادهای بیمهگر امری لوکس تلقی گردد، گفت: ما نیازمند سیاستهایی هستیم که دسترسی به رواندرمانی، مشاوره، و آموزشهای سلامت روان را در سراسر کشور، در مناطق کمبرخوردار، ممکن و عملی سازد.
معاون اجرایی رئیس جمهور با تاکید بر اینکه ما در شرایطی کار میکنیم که حوزه سلامت روان با چالشهای جدی روبهرو است، اظهار کرد: هنوز بسیاری از هموطنان ما به خدمات روانشناختی دسترسی ندارند. در مناطق محروم کمبود روانشناس، مشاور و روانپزشک بهوضوح احساس میشود. بسیاری از خانوادهها حتی اگر بخواهند درمان را آغاز کنند، در برابر هزینهها ناتوان میمانند.
دکتر قائمپناه تاکید کرد: سلامت روان برخلاف سلامت جسم، هنوز در نظام بیمهای کشور جایگاهی ندارد. از این رو دولت، وزارت بهداشت و سازمان تأمین اجتماعی وظیفه اخلاقی و ملی دارند که حمایت بیمهای از خدمات روانشناختی را تصحیح و اجرایی کنند چرا که هیچ جامعهای بدون آرامش روان، توسعه پایدار نخواهد داشت.
وی خاطرنشان کرد: روانشناسی باید از طبقات خاص فراتر رود و به دل مدارس، روستاها، دانشگاهها، شهرهای کوچک و خانوادههای نیازمند برسد.
معاون اجرایی رئیسجمهور تصریح کرد: مردم هنوز میخواهند بایستند و به زندگی دل بستهاند. من باور دارم این همان چیزی است که یک ملت را نجات میدهد. در روانشناسی میدانیم امید داشتن خوشخیالی نیست بلکه تصمیمی آگاهانه برای ادامه دادن است.
وی با بیان اینکه امروز در شرایطی هستیم که شاید امید داشتن دشوارتر از همیشه باشد، اما در روانشناسی میدانیم امید نداشتن هرگز درمان نیست، گفت: امید نه خوشخیالی است و نه انکار واقعیت، بلکه یک تصمیم آگاهانه برای ادامه دادن و ایستادن است.
دکتر قائمپناه با خواندن ابیاتی از سعدی، اظهار کرد: تابآوری یعنی ایستادن، نه به خاطر آسان بودن راه، بلکه به خاطر معنا داشتن مسیر و هدف است. اما باید یادمان بماند که تابآوری، ذاتی نیست. هیچ انسانی از آغاز «تابآور» به دنیا نمیآید.
وی با بیان اینکه تابآوری ذاتی نیست، گفت: در اساطیر ما نیز رستم نماد تابآوری است که میگوید برای وطن باید تابآوری کرد. تابآوری در روابط انسانی ساخته میشود، در محیطی که امنیت، معنا و تعلق میبخشد.
معاون اجرایی رئیسجمهور در ادامه ضمن بیان اینکه خوشبختی مولفهای جمعی است، تصریح کرد: وقتی پیرامون ما رنج، فقر، اضطراب و ناامیدی موج میزند، احساس خوشبختی فردی، شکننده و موقتی است.
دکتر قائمپناه تاکید کرد که سلامت روان و امید نه فقط درمان فقر، بلکه بازسازی احساس تعلق و امنیت جمعی است.
معاون اجرایی رئیسجمهور اظهار کرد: ما تنها در جامعهای آرام میگیریم که روان جمعی آن آرام گرفته باشد؛ سلامت روان و امید جامعه را امن میکند. روانشناسان میتوانند چراغهای کوچک امید را در دل تاریکی برافروزند.
دکتر قائمپناه تاکید کرد که در روزگاری که ناامیدی به یک نشانهی روشنفکری تبدیل شده، روانشناسان باید پیامآوران ایمانِ عملی و علمی به انسانها باشند.
وی در ادامه خطاب به روانشناسان گفت: در اوج ناامیدی انسان باید برای رسیدن به هدف تلاش کند؛ باید با علم و مهربانی یادآوری کنید که انسان حتی در شکست میتواند رشد کند.
معاون اجرایی رئیسجمهور افزود: ایران نمیخواهد شما فقط دردش را تحمل کنید بلکه میخواهد برایش مرهم باشید.
دکتر قائمپناه اظهار کرد: نگاه مهربانانه شما روانشناسان میتواند برای جوانان التیامبخش باشد. باید با هم تعهد کنیم که ایران را تنها نخواهیم گذاشت، اگر مادرمان که وطن است هنوز پابرجا است ما نیز میتوانیم امیدوار باشیم و آینده را نه در خیال، که در واقعیت بسازیم.
وی همچنین ادامه داد: برای ایجاد تابآوری در بین مردم چارهای نیست بهجز اینکه از ادبیات کشورمان استفاده بکنیم. معنویت میتواند ما را در شرایط سخت یاری دهد.
معاون اجرایی رئیسجمهور خطاب به روانشناسان حاضر در این نشست اظهار کرد: شما میتوانید جامعهای بسازید که در آن انسان احساس کند دیده میشود. شما میتوانید آتشهای کوچک امید را در دل تاریکیها برافروزید.