متن کامل سخنرانی در مراسم افطار با روحانیون استان سمنان

-

شناسه خبر: 82576 -

چهارشنبه 1 مرداد 1393 - 22:17

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین
فرصت بسیار مغتنم و در عین حال بسیار شیرینی پیش آمد که ولو دقایقی خدمت عزیزان باشم؛ دوستانی که سالیان دراز با هم بوده‌ایم، با هم در حوزه، در دنیای مبارزه، در دنیای سیاست، قبل از انقلاب و بعد از انقلاب زندگی کرده‌ایم. از همگی سپاسگزارم و متشکرم که این دعوت را پذیرفتید، و فرصتی پیش آمد تا همه شما عزیزان را امشب زیارت کنم. از حضرت آقای نصیری هم خیلی سپاسگزاریم و برای ایشان شفای عاجل را از خداوند آرزو می‌کنیم که یکی از چهره‌های بسیار عزیز استان ما، شهرستان سمنان هستند از آن زمانی که ایشان شاید جزء اولین افرادی بود که در دهه‌های اخیر از سمنان به حوزه علمیه رفت؛ زمانی که حوزه خیلی غریب بود و کمتر افراد دنبال تحصیلات علوم دینی می‌رفتند. در شهرستان سمنان شاید جناب آقای نصیری جزء والسابقون الاولون بود که دیار را ترک کرده و به حوزه علمیه مشهد و بعد هم به حوزه علمیه قم رفتند. البته بعدش هم مسیر هموار شد. من بارها گفته‌ام آقایان اختری ها این مسیر را هموارتر کردند و ما ها را هم خداوند هدایت کرد در این مسیر قرار بگیریم. امیدوارم همه ما توانسته باشیم ان‌شاءالله به عنوان شاگردان مکتب امام صادق (ع) در این مدت ادای وظیفه کرده باشیم و دین خودمان را به حوزه علمیه، که هرچه داریم از حوزه داریم، تا حدی ادا کرده باشیم.
چون وقت بسیار ضیق است من دو سه جمله می‌خواهم محضر شما عرض کنم. ماه رمضان پارسال آغاز کار این دولت بود. یعنی تنفیذ و تحلیف در اواخر ماه مبارک رمضان انجام شد و اولین جمعی از دوستان را که فرا خواندیم برای اینکه در دولت همکار ما باشند، در شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان بود. ما آن جلسه را به فال نیک گرفتیم که در شب قدر دور هم جمع شدیم و با هم پیمان بستیم که خادم مردم باشیم و به مردم خدمت کنیم و بعد هم در زمان مقرر دولت تشکیل و شروع به کار کرد.
البته دنیای امروز، دنیای سختی‌ها و پیچیدگی‌هاست. شما می‌بینید امروز در منطقه ما چه خبر است؟ برای ما از قبل و بعد از انقلاب در فراز و نشیب‌های این انقلاب درس فراوان بوده است. اما این روزها باز هم درس مجددی برای ما هست. شما ببینید یک کشور بزرگ و با عظمتی مثل عراق، با داشتن یک ارتش نسبتاً قابل قبول و مجهز در برابر چند هزار تروریست به هم می‌ریزد. این نشانه این است که کشوری می‌تواند ثبات داشته باشد و روی پای خودش بایستد که در آن کشور سرمایه اجتماعی یعنی اعتماد مردم به حکومت و دولت و متقابلاً اعتماد حکومت و دولت به مردم و انسجام و وحدت ملی حاکم باشد. اگر عراق، عراق متحدی بود و اگر سرمایه اجتماعی و مشارکت عمومی در آن کشور بود، امکان نداشت یک گروهک تروریستی بتواند بر بخش بزرگی از عراق فائق بیاید، شهرهای بزرگی را تصرف کند و آن فجایع در آنجا رخ دهد.
این یک درس برای ما بود. درس اینکه باید با هم باشیم. از هم بگذریم. به سوی همدیگر دست برادری دراز کنیم. متحد و یکپارچه شویم. هیچ ارتش و قدرتی جز خود آن ملت، و وحدت آن ملت نمی‌تواند از یک کشور حراست کند.
درس دیگری که ما از عراق آموختیم نقش مرجعیت بود. شما دیدید اگر فتوای آیت‌الله سیستانی نبود شاید بشود گفت که این فاجعه بسیار عمیق می‌شد، حالا اگر نگوییم حتی شهرهای بزرگ و عتبات مقدسه به خطر می‌افتاد، اما این فاجعه بسیار عمیق می‌شد. این نشان می‌دهد که وقتی فردی به عنوان قدرت و حاکمیت معنوی در یک کشور وجود دارد، چقدر می‌تواند در روز خطر آن کشور را حراست و حفاظت کند.
ما باید رابطه همه اقشار جامعه‌مان را با ولایت روز به روز محکم‌تر کنیم. شما بدانید که هر مقدار رهبری معظم در این کشور قوی‌تر، مقتدرتر و پرنفوذتر باشد، حراست و حفاظت کشور مطمئن‌تر خواهد بود. الحمدلله امروز این نعمت در کشور ما وجود دارد، هم نعمت رهبری، هم نعمت مراجع، هم نعمت علما، هم نعمت افراد ذی‌نفوذ و ان‌شاءالله کشور ما حراست و حفاظت خواهد شد.
درس دیگری که این روزها آموختیم این است که در دنیای امروز ما باید روی پای خودمان بایستیم. شما ببینید امروز در فلسطین اشغالی و غزه چه می‌کنند؟ و چه می‌شود؟ سازمان ملل، شورای امنیت، قدرت‌های بزرگ، حقوق بشر و دلسوزان کجا هستند؟ همه اینها را شما می‌بینید و در چنین مقاطعی واقعیت‌های دنیا و جهان برای ما روشن‌تر می‌شود.
الان روزهاست تلاش می‌کنیم بلکه راهی پیدا کنیم برای اینکه دارو و مواد غذایی و پزشک به مردم غزه برسانیم، اما هنوز نتوانسته‌ایم. همین امروز صبح هم برای چندمین بار از طریق وزارت خارجه، بهداشت و درمان و... در تماس هستیم که بلکه بتوانیم از طریق مصر راهی پیدا کنیم و بتوانیم به مردم کمک کنیم.
شما ببینید چه وضعی در دنیای امروز هست و چطور وحشیانه مردم کشتار می‌شوند. این وضع دنیای اسلام است. این وضع وحدتی است که باید در دنیای اسلام حاکم باشد. متأسفانه از آن برادری و اخوتی که باید باشد و از آن مطلوب‌هایی که مورد نظر همه ما و آیین مقدس اسلام است، فاصله داریم. من امیدوارم همه دست به دست هم بدهیم.
من در این جلسه در دقایقی که به اذان مغرب داریم نزدیک می‌شویم به محضر شما عرض می‌کنم که ما نیازمند به کمک همدیگر هستیم. همه باید همدیگر را یاری کنیم، همه باید همدیگر را کمک کنیم. همه باید دست به دست هم بدهیم. من الان نه فرصت هست و نه وقت هست باز کنم که کشور ما با چه معضلات و مشکلات فراوانی مواجه بوده و هست، بحمدالله در این مدتی که گذشت - 11 ماه - من می‌توانم مدعی باشم که مردم، رهبری، دولت و قوای دیگر الحمدلله دست به دست هم دادیم، برخی از مشکلات را از پیش پای مردم برداشتیم. البته مشکلات فراوان است، اما به هر حال قدم‌هایی را پیش گذاشتیم، امیدوارم ان‌شاءالله قدم‌های بعدی را هم با یاری و دعای خیر شما و با کمک همه مردم ان‌شاءالله بتوانیم برداریم.
علی‌رغم همه مشکلات من بسیار بسیار به آینده امیدوارم. من از اول هم علی‌رغم همه مشکلاتی که پیش روی ما بود امیدوار بودم. آن روزهای اولیه برخی از دوستان می‌گفتند مگر می‌شود کشور را اداره کرد؟ مگر می‌شود این معضلات را درست کرد؟ ما وزرای دولت قبل را خواستیم، وقتی من همان روزهای اولیه فهمیدم که ذخایر گندم ما فقط برای 3 روز وجود دارد واقعاً برای من عجیب و غریب بود که چطور می‌توانیم این مشکلات را حل کنیم؟ الحمدلله از آن مشکلاتی که خیلی عظیم بود توانستیم بگذریم و راه را باز کنیم. ان‌شاءالله بقیه مشکلات هم با کمک و دعای خیر مردم، و با عنایات حضرت ولی عصر(عج) حل و فصل خواهد شد و همه مشکلات از پیش پای ما برداشته خواهد شد؛ لا اله الاانت بحق لا الا انت فنِّجنا. ان‌شاءالله .
والسلام علیکم و رحمةالله برکاته

شناسه خبر: 82576

- دیدارهای داخلی

- متن کامل سخنرانی

- رئیس‌جمهوری

فیلم مرتبط



اخبار برگزیده